Loading…
Politikanët e shpallën vit i Skënderbeut, dhe s’bënë asgjë
  • Nga

  • AG APOLLONI

  • 06/08/2018 | 22:01

...

UNË JAM SHKRIMTARI MË I MADH ANGLEZ


Siç e dini, ky vit është shpallur Viti i Skenderbeut nga dy qeveritë tona, të cilat, edhe pse iku më shumë se gjysma e vitit, nuk bënë asgjë për figurën e heroit tonë.

Siç mund ta dini, këtë vit unë botova një dramë për Skenderbeun, si pjesë e dytë e “trilogjisë sime elizabetiane”, e cila filloi me “Hamleti simbas Horacit”.

Siç nuk e dini, drama “Skenderbeu” (me nëntitullin maskues, apo mashtrues: Manuskripti i Marlout) ka hedhur në grackën postmoderne shumë lexues, të cilët nuk janë të familjarizuar me lojën e dorëshkrimeve, por unë do të flas vetëm për njërin.

Një ditë, me ftoi në kafe një profesionist i teatrit (po e kursej emrin e tij, edhe pse historia s’është denigruese, por vetëm argëtuese), që e kishte lexuar dramën “Skenderbeu: manuskripti i Marlout” dhe, i mrekulluar nga teksti, kishte vendosur ta inskenonte. Mua më kishte ftuar për të diskutuar jo si autor, por si… e merrni vesh më vonë.

– Jam adhurues i Marlout… uou çfarë drame epike! Tu e lexu, kisha përshtypjen që ishte ma e mirë se tragjeditë e Shekspirit.
Unë, i përkëdhelur nga komplimentet, buzëqeshja, por pa e kuptuar që ai s’e kishte kuptuar “lojën”.
– Eh, s’është kushedi çfarë…, po jam mundu…
– Jo, jo, ti ke ba nji punë të shkëlqyeshme! Po, nuk e kisha ditë që Skenderbeu ka qenë ortodoks…
– Paj, nga librat që kam lexu, ka historianë që e mbështesin këtë, megjithëse…
– Jo, jo, s’ke pasë çka me lexu ti. Kur e thotë Marlou, ajo punë u kry. Ai ka qenë gjeni.
Mua m’u ndez “sijalica” pak, por thashë s’ka mundësi që dikush që mburret me shfaqjet më eksperimentale në histori të teatrit tonë, të ketë rënë viktimë e eksperimentit tim. Derisa po e shikoja dhe mundohesha ta shquaja në fytyrën e tij ndonjë fije ironie, ai shtoi:
– Vepër fenomenale! E mrekullueshme! A ka mundësi me pa dorëshkrimin?
– Cilin dorëshkrim?,- thashë me habi.
– Dorëshkrimin “Skenderbeu” të Marlout, që e ke përkthy ti.
Habia ime i lëshoi vend frikës, se po t’ia thosha të vërtetën mund të më akuzonte për zhdukjen e “dorëshkrimit të zhdukur”. Megjithatë, guxova dhe iu përgjigja:
– S’ka dorëshkrim, nuk ekziston!,- i thashë.
– Qysh nuk ekziston?!,- i hapi sytë. – Unë e bleva librin, ti e kishe përkthy. Qysh e ke përkthy, nëse nuk ekziston?
– Oh, nuk ekziston, – thashë pak me nerva.
– Nuk ta marr, veç po du’ me pa, se e adhuroj Marloun, – insistonte.
Kuku çka më gjeti, thashë me vete. Mallkuar qoftë postmodernizmi që të bën të dukesh hajdut i veprës tënde!
– Nuk mundem me ta dhanë dorëshkrimin, se nuk ekziston kërkund.
– Në Angli është me siguri, po unë deshta me pa versionin që e ke përkthy ti.
– O nuk është as në Angli, as në Kosovë, as kërkund hiç.
U step. Më shikoi me mosbesim dhe, me një dozë të madhe zhgënjimi, më tha:
– Domethanë ke rrejt’, ke mashtru’?
I zënë në faj para këtij “gjykatësi”, ngreha supet.
M’u lut t’ia shpjegoja dhe ia shpjegova. Drama që ishte më e mirë se veprat e Shekspirit, nisi të zbehej në sytë e tij sapo u zbulua autori, megjithatë tha se do ta bënte shfaqjen, sepse në ministri të Shqipërisë dikush i kishte premtuar se do t’ia financonin. Unë mes nervozës dhe humorit, zgjodha të dytën:
– Kur t’i nënshkruani kontratat, më lajmëroni, se, siç e ke pa në fillim të librit, teksti ka copyright dhe autori është gjallë.
Kur dolëm nga kafeneja, dukej që ende s’kishte arritur të qetësohej dhe më tha:
– A nuk e ki në plan me ba nji deklaratë për publikun?
– Pse?!
– Që drama s’është e Marlout,- tha ai.
– Jo, – thashë, – besoj që publiku e kupton vetë.
– Mbas shfaqjes a do me dalë me sqarue, se interesant po duket?
– Me sqaru’?! Do ta mendoj. Suksese!

Kërkoj falje për bërjen publike të kësaj bisede private, por kjo m’u duk mënyra më e mirë për t’ia sqaruar publikut çështjen e dorëshkrimit të zhdukur. Unë e vura maskën e Marlout për ta arsyetuar stilin “elizabetian”, jo për ta mashtruar publikun (sepse konsideroj që të gjithë ata që kanë lexuar së paku “Emrin e trëndafilit” e kuptojnë lojën që në fillim).

Megjithatë, duke marrë kurajë nga komplimentet e bashkëbiseduesit për dramën “Skenderbeu: manuskripti i Marlout”, mund të them, jo pa u skuqur, se edhe pse mund të kem synuar të jem një autor i dalluar shqiptar, tash, kur e pashë që vepra ime ia paska kaluar edhe Shekspirit, jam i lumtur që më bënë të kuptoj se unë jam autori më i madh i letërsisë angleze. Faleminderit! Nuk besoj se do të jetoj aq gjatë sa ta meritoj një kompliment më të madh se ky.

Të tjera
Materialet në dispozicion në këtë faqe janë pronë e portalit Gazeta Metro. Ato janë të mbrojtura në bazë të së drejtës së autorit sipas ligjeve në fuqi. Ju mund të përdorni këtë faqe interneti, dhe materialet e kësaj faqeje, për përdorimin tuaj personal, jo-komercial, me kushtin që të mos cënoni të drejtën e autorit.
Kontakti:
Tel: +386 49 576 111
e-mail: info@gazetametro.net
marketing@gazetametro.net
Adresa: Rr. Tringë Smajli, Nr. 16
Prishtinë 10000
Kosovë