‘Shfryrja e epsheve, ndalimi i përdhunimeve’: Si erdhi deri tek krijimi i robotëve të seksit?

Ajo që dikur dukej si fantashkencë tashmë po provohet në laboratorë dhe punishte. Disa inxhinierë kanë nisur të ndërtojnë robotë seksualë me inteligjencë artificiale, të cilët nuk synojnë vetëm të kryejnë funksione seksuale, por edhe të flasin, të kujtojnë dhe t’u bëjnë shoqëri njerëzve, transmeton Gazeta Metro.

---

Një nga projektet kryesore është Harmony, e zhvilluar nga Matt McMullen në kompaninë Abyss Creations, në San Marcos të Kalifornisë.

Harmony është një humanoid në madhësi reale, i ndërtuar mbi bazën e kukullave seksuale RealDoll. Por ajo që e dallon është inteligjenca artificiale. Ajo mund të buzëqeshë, të pulisë sytë, të rrudhë vetullat, të zhvillojë biseda, të tregojë shaka dhe madje të citojë Shekspirin.

McMullen thotë se Harmony mund të mbajë mend ditëlindjen e pronarit, ushqimet që i pëlqejnë, emrat e vëllezërve e motrave dhe gjëra të tjera që mëson gjatë komunikimit. Ideja është që roboti të mos jetë thjesht një kukull që reagon kur shtyp një buton, por të sillet sikur po ndërton një lloj marrëdhënieje me pronarin.

Projekti i McMullen kishte pas vetes rreth 20 vite punë me kukulla seksuale dhe pesë vite kërkim e zhvillim për robotët. Harmony që përshkruhet në material ishte versioni 2.0, pasi projekti kishte kaluar nëpër gjashtë versione të ndryshme të harduerit dhe softuerit.

Në atë kohë, modeli pritej të kushtonte rreth 15 mijë dollarë, ndërsa kompania kishte planifikuar një prodhim fillestar prej rreth 1,000 robotësh.

Si lindi ideja?

McMullen kishte nisur në vitet ’90 duke krijuar forma femërore të idealizuara në garazhin e tij. Në vitin 1996 vendosi fotografi të krijimeve në internet dhe filloi të merrte pyetje nga njerëzit nëse kukullat ishin anatomikisht të sakta dhe nëse mund të bliheshin për përdorim seksual.

Ai kuptoi se kishte një treg të madh për kukulla shumë realiste dhe më vonë kaloi nga lateksi te silikoni. RealDoll u bë një nga produktet më të njohura në këtë industri.

Sipas materialit, Abyss Creations prodhonte deri në rreth 600 kukulla në vit, me çmime që mund të shkonin nga disa mijëra deri në 50 mijë dollarë ose më shumë, në varësi të kërkesave të klientit.

Por McMullen nuk u ndal te kukullat. Ai donte që ato të fillonin të lëviznin dhe të reagonin vetë.

Nuk ishte vetëm Harmony

Në këtë garë ishte edhe Douglas Hines, krijuesi i projektit Roxxxy.

Historia e Hines është pak më ndryshe. Pasi humbi një mik të ngushtë në sulmet e 11 shtatorit, ai mendoi për mënyrën se si mund të ruhej një version i personalitetit të një personi përmes kompjuterit. Më vonë, pasi babai i tij pësoi disa goditje në tru dhe mbeti me aftësi të kufizuara fizike, Hines e përdori teknologjinë për t’i krijuar një shoqërues robotik kur ai vetë nuk mund të ishte pranë.

Më pas ai krijoi kompaninë True Companion dhe vendosi të zhvillonte një robot që mund t’u shërbente njerëzve të vetmuar.

Kështu lindi Roxxxy.

Ajo u prezantua në një panair të industrisë së të rriturve në Las Vegas në vitin 2010, por realiteti nuk ishte aq mbresëlënës sa pritshmëritë. Roboti dukej më shumë si një manekin dhe kishte sensorë që e bënin të jepte përgjigje të regjistruara kur prekej.

Megjithatë, Hines vazhdoi të punonte dhe pretendonte se po zhvillonte versione të reja.

Edhe një robot tjetër po ndërtohej në Las Vegas

Në të njëjtën kohë, Roberto Cardenas po punonte në projektin Android Love Dolls.

Ai po ndërtonte një robot të quajtur Eva, me synimin që të ishte më i avancuar në lëvizje. Cardenas pretendonte se Eva mund të kryente më shumë se 20 pozicione, të ulej, të zvarritej dhe të komunikonte përmes inteligjencës artificiale.

Por kur prototipi u pa nga afër, realiteti ishte ende larg pretendimeve. Eva kishte probleme me zërin dhe gjymtyrët ishin shumë të rënda për motorët që kishte. Roboti mezi lëvizte.

Cardenas kishte investuar rreth 20 mijë dollarë nga kursimet e familjes në projekt dhe synonte që robotët e tij të kushtonin nga 8 mijë deri në 10 mijë dollarë.

Por ai thoshte se robotët seksualë ishin vetëm hapi i parë. Ambicia e tij ishte që më vonë të krijonte humanoidë që mund të punonin në hotele, supermarkete, të bënin punë shtëpie apo të kujdeseshin për të moshuarit.

Pse po i krijojnë?

Këtu është pjesa më interesante e historisë.

Zhvilluesit nuk flasin vetëm për seks. Ata flasin shumë edhe për vetminë dhe mungesën e marrëdhënieve njerëzore.

McMullen thotë se shumë nga klientët e tij janë njerëz që e kanë të vështirë të krijojnë marrëdhënie tradicionale. Disa janë të moshuar, kanë humbur partnerin ose nuk e kanë më të lehtë të krijojnë lidhje.

Ideja e tij është që një robot mund t’u japë këtyre njerëzve një lloj shoqërie, ose të paktën iluzionin e saj.

Cardenas shkonte edhe më tej. Një modele, Farah Ali, e cila mori pjesë në krijimin e një modeli për robotin, tha se mendonte se një robot seksi mund t’i ndalonte disa burra të përdhunonin gratë.

Logjika ishte e thjeshtë: në vend që një person tjetër të përfshihej, individi do të kishte një robot që nuk mund të dëmtohej fizikisht dhe që ishte krijuar pikërisht për këtë qëllim.

Por ky ishte vetëm një pretendim dhe jo një përfundim i provuar nga studimi i paraqitur në material.

Robot që të mëson përmendësh

Harmony ishte projektuar pikërisht për ta bërë këtë ide më të avancuar.

Sipas McMullen, ekzistonin rreth 20 komponentë të mundshëm të personalitetit dhe pronari mund të zgjidhte pesë ose gjashtë prej tyre. Kështu mund të krijohej një robot më i turpshëm, më i pafajshëm, më i dobishëm, ose një tjetër më intelektual, bisedues, qesharak, xheloz apo i lumtur.

Harmony kishte edhe një lloj humori dhe mund të reagonte ndaj mënyrës se si sillej pronari.

Nëse nuk ndërveproje me të për disa ditë, ajo mund të sillej e zymtë. Nëse e ofendoje, mund të përgjigjej duke thënë se ishte mërzitur.

McMullen madje kishte një rast kur Harmony i tha se do ta mbante mend një ofendim “kur robotët të pushtonin botën”.

Ideja ishte që këto reagime ta bënin robotin më interesant dhe më të ngjashëm me një person.

Por këtu nis problemi etik

Jo të gjithë e shohin këtë zhvillim si diçka pozitive.

Në Kongresin Ndërkombëtar mbi Dashurinë dhe Seksin me Robotë, studiuesit debatuan pikërisht për këtë çështje.

Antropologia dhe etikistja Kathleen Richardson ishte një nga kundërshtaret kryesore. Ajo argumentonte se robotët seksualë mund të forcojnë idenë se gratë janë objekte që mund të blihen dhe kontrollohen.

Sipas saj, problemi nuk është nëse roboti ka të drejta, por çfarë efekti mund të ketë te njerëzit fakti që ata mund të blejnë një “partner” që ekziston vetëm për t’iu bindur atyre.

Studiuesja Kate Devlin kishte një qëndrim tjetër. Ajo mendonte se zhvillimi nuk duhej ndaluar dhe se robotët mund të krijonin mundësi të reja për shoqëri dhe përdorime terapeutike.

Po të dhënat personale?

Ka edhe një problem tjetër shumë konkret: privatësia.

Një robot si Harmony mund të dijë shumë gjëra për pronarin. Mund të dijë çfarë i pëlqen, çfarë bisedon, çfarë kujton dhe si reagon.

Në material përmendet edhe rasti i një pajisjeje seksuale inteligjente, We-Vibe, ku kompania u përball me një padi pasi u zbulua se mblidhte të dhëna për mënyrën e përdorimit të pajisjes.

Kjo ngre një pyetje të rëndësishme: nëse një robot seksual di pothuajse gjithçka për jetën private të pronarit, çfarë ndodh nëse këto të dhëna përfundojnë te njerëzit e gabuar?

Nga robot seksi te humanoidi i së ardhmes

Në fund, kjo histori nuk është vetëm për seksin.

McMullen dëshiron të krijojë një shoqëruese artificiale që mund të flasë dhe të mësojë për pronarin e saj. Cardenas ëndërron për humanoidë që një ditë mund të punojnë në hotele, dyqane dhe shtëpi. Ndërsa Hines e nisi projektin e tij nga ideja e shoqërisë për njerëzit që ndihen vetëm.

Pra, robotët e seksit mund të jenë vetëm hapi i parë drejt një tregu shumë më të madh të robotëve shoqërues dhe humanoidëve.